Het is stil. Stil in het dorp, in de trein, op de weg. Nederland viert vakantie en dat is te merken. Ik stel me voor dat het zo dagelijks is in de minder drukke delen van Europa. In Zweden bijvoorbeeld. Rustig naar je werk kunnen reizen; altijd zitten in de trein; nooit file op de weg.

Het is stil. Voor mijn beleving ook in de kranten. In ieder geval in mijn krant; de voorpagina wordt de laatste week geregeld gevuld door nieuws dat voor mijn gevoel gecreëerd wordt via zelfgearrangeerde interviews. Komkommertijd?

Het doet me denken aan een parel van Teun Klumpers, een dichter die ik al eerder in een blog heb genoemd. Zijn gedicht Komkommertijd verwoordt de zegeningen van deze tijd weergaloos.

Als kranten met vakantie zijn
dan krimpt de wereld, voor heel even
dan blijft het nieuws dichtbij en klein
en raakt het aan mijn eigen leven
hoor ik van jouw wel en wee
jouw liefde, zorg en spijt
en loom beweeg ik daarin mee
weldadige komkommertijd.

De atmosfeer kent ook komkommertijden. Als de barometerstand hoog is en slecht-weergebieden op afstand blijven, komt het weer tot rust. Dat zien we in elk seizoen – zelfs in de herfst. Zon is dan het resultaat, maar soms ook mist of hardnekkige bewolking. En in de winter koude nachten en kans op ijs. Totdat lagedrukgebieden voor nieuwe actie zorgen.

Weergaloze organisaties onderkennen de zin van komkommertijd. Rust, tijd voor ontmoeting en in het verlengde daarvan voor dialoog en reflectie – het is wezenlijk voor groei en ontwikkeling. Het verdient dan ook regelmatig een plaats te krijgen in elk werkproces. Uiteraard niet om in een zomers, loom tempo te vervallen. Maar om gezamenlijk, doordacht tot nieuwe acties te komen. Opdat er een profijtelijke en duurzame balans ontstaat tussen denken en doen, tussen creëren en re-creëren, tussen productie en innovatie.

Komkommertijd Teun Klumpers
uit: Het vijfde seizoen
Uitgeverij Robert Weijdert