Op de eerste dag van 2010 las ik Stilstaan bij de tijd, de meest recente blog van Ben Verleg. Hij adviseert tijd te nemen om te kijken naar de twee delen van de film die Joke Hermsen en Jaap de Jonge hebben gepubliceerd op You Tube. Een goede suggestie! Daarom: ook onderaan deze blog vind je de link naar deel 1 van de film Stil de tijd.

Wat me bij het lezen van de blog van Ben triggerde, was de zin ‘Vanuit rust kom je tot verandering, niet vanuit drukte’. Die zin is mij uit het hart gegrepen. Jarenlang hanteerde ik als coach de slogan ‘Stilstaan is de beste aanloop tot een sprong voorwaarts’. Tegelijkertijd moet ik ook bekennen dat de komende weken mijn volle agenda (opnieuw) leidend is voor mijn tempo. Meer hollen dan stilstaan, ben ik bang…

Zie hier dan ook mijn uitdaging voor 2010: paradoxaal leiderschap tonen door op weergaloze wijze te leven met de kloktijd én de innerlijke tijd, om termen van Joke Hermsen te gebruiken. Op weergaloze wijze hollen, op weergaloze wijze stilstaan en vooral op weergaloze wijze de balans tussen die twee vinden en bewaren – de atmosfeer is er met zijn depressies en hogedrukgebieden een meester in.

‘Stiltstaan is de beste aanloop tot een sprong voorwaarts’. De natuur laat dat zien als geen ander en is een meester in stilstaan. Teun Klumpers beschrijft dit op prachtige wijze in het gedicht Het Dode Land.

Het dode land
is in verwachting
van het leven, toch weer doorgaan
wacht nu af, ontspant
het ligt bewegingloos
geduldig onderworpen aan
het trage wiel, de gang
van jaargetijden, tand in tand
geschakeld
deel van het geheel.

Een deel zijn
zo ontspannen wachten
niet al graven naar het licht
gestopt zijn, geen gedachten
tot het tijd is, ja
zo liggen, onverricht.

Teun Klumpers
Het vijfde seizoen
www.weijdert.nl

Benieuwd hoe over een jaar (kloktijd) de balans is tussen mijn innerlijke rust en uiterlijke drukte, om nog eenmaal met Ben Verleg te spreken. By the way, hoe staat jou balans er dan voor?

Sommigen vertolken het als geen ander. Kiezen woorden, schetsen beelden, onthullen de ziel van een gebeurtenis op weergaloze wijze. Teun Klumpers is één van hun. Zijn bundel Het vijfde seizoen staat vol gedichten die op bijzonder wijze bijzondere momenten weerspiegelen.

Aan één van zijn gedichten moest ik vandaag denken. De aanleiding is het schrijven van een kort advies, een advies dat recht moet doen aan de diepgang van een onderliggend rapport van bijna veertig pagina’s. Zoals zo vaak is dat eerst een kwestie van worstelen. Worstelen met woorden, zoekend naar logicalijnen, werkend vanuit het perspectief van de toekomstige lezer.

Totdat opeens – vandaag na een uur of drie  – het licht doorbreekt en de woorden als vanzelf op het scherm lijken te verschijnen. De weg omhoog gevonden.

Natuurlijk, we zien dit natuurlijke patroon op vele fronten. Soms in een tijdsbestek van enkele minuten, soms van enkele maanden of meer. Het raakt altijd aan ontwikkeling. Het komt voor in coachings- trajecten, in de AEX-grafiek over de afgelopen zes maanden, in de actuele weersontwikkelingen (de weg omhoog werd donderdag gevonden), maar ook in een korte discussie vanmiddag.

En dus ook in het schrijfproces. Op zich was dat niets bijzonders. Maar toch ook wel, want het prille moment na de omslag kent een heerlijk gevoel dat bol staat van hoop en nieuwsgierigheid naar het vervolg.

Toen dacht ik aan Teun Klumpers en zijn gedicht.

Als na de regen
onverwacht
de wolken breken
stroomt de zon in vrije val
weer ongefilterd fel
op rimpelvelden in het water
schitterend in golven
tegenlicht
het zwart en wit daarin
een zwaluw dicht
langs opspattende vonken
scheert.

Voeten in het natte gras
staan druipend zware bomen
onbeweeglijk op te warmen
bij te komen
adem in
een dampsliert wacht
op wind.

Teun Klumpers
uit: Het vijfde seizoen
Uitgeverij Robert Weijdert