Het geeft af en toe een wat ongemakkelijk gevoel. Voor het eerst sinds ik mijn geld verdien als organisatieadviseur, komt de bodem van mijn portefeuille langzaam in zicht. Van mijn opdrachtportefeuille wel te verstaan. Hoewel zich elk moment iets nieuws kan aandienen – departementaal Den Haag is volop in beweging – zet het aan tot denken. Bijvoorbeeld over de vraag of andere tijden een andere aanpak vergen. En zo ja, welke dan?

De atmosfeer stelt dat soort vragen niet. Hoeft dat ook niet te doen, want ze weet precies wat er moet gebeuren. Of zoals de hoogleraar dynamische meteorologie Theo Opsteegh schreef in 1990: Ook al kan de atmosfeer haar toekomst niet kennen, toch weet ze op ieder moment precies hoe te veranderen.

Deze veranderingen moeten voldoen aan de natuurwetten. Die wetten van de mechanica laten zien dat verandering in de atmosfeer niet voortkomt uit het verleden of de toekomst, maar uit het nu. De verandering is steeds weer het gevolg van de toestand waarin de atmosfeer zich nu bevindt. Van de op dit moment op haar uitgeoefende impulsen. Aldus Opsteegh.

Dát noem ik nou Weergaloos Werken. Gevoelig en efficiënt reageren op impulsen van buitenaf, zonder je te veel te baseren op ervaringen uit het verleden en te streven naar zekerheid voor de toekomst. Het is een zienswijze in lijn met grote wijsgerige en religieuze geschriften zoals de Veda’s en Bhagavat Ghita. En in lijn met – inderdaad – Opsteegh.

Natuurlijk zijn er de komende weken acquisitiegesprekken, zowel binnen als buiten mijn netwerk. De aanpak daarvoor laat zich raden. Namelijk in volle aandacht aanwezig zijn, empatisch gefocused op de actuele klantbehoefte, gericht op het efficiënt aanpakken van zijn vraagstuk. En zonder het automatisch geven van succesvolle antwoorden uit het verleden en het zoeken van garanties voor de toekomst.

Nieuwe, dynamische klussen dienen zich binnenkort aan. Wedden?