Het is een terugkerende klus tijdens een vrije week: het opruimen van mijn bureau. Doordat ik regelmatig thuis werk, liggen er stapels ‘onderhanden werk’. Het opruimen ervan na afloop van een opdracht blijft er vaak bij. Tot de eerstvolgende vrije week. Deze week dus.

Ik ruim de dossiers op zoals sommigen hun zolder. Al bladerend beleef ik het verleden nog één keer. Denk na over de vraag hoe de noties en notities van het eerste uur zich verhouden tot de uiteindelijke uitkomst. Reflecteer op de ontwikkeling van de relatie met de opdrachtgever. Kijk nog eens door mijn oogharen naar het proces. Wat is voorbij gegaan, wat is blijvend gebleken?

Nog één keer sta ik stil bij de afgeronde opdrachten, voordat het versnipperde papier als sneeuwvlokken neerdwarrelt in de grote container. Zo wordt het zicht op het kaf en het koren van de afgelopen tijd weer wat helderder, de hoofd- en bijzaken van mijn professionele leven weer wat beter gescheiden.

Deze week vond ik een gedicht van Jorge Luis Borges terug tussen de stapels papieren. Een oud-collega stuurde het eerder dit jaar op. Hij had het vlak voor zijn pensioen toegevoegd aan zijn meteorologische mijmeringen.

Zo leverde hij in deze week van herdenken een weergaloze bijdrage aan mijn persoonlijke momenten van terugkijken.

Wolken

Er is wellicht geen ding dat niet
een wolk is. Wolken zijn de kathedralen
van lijvig steen en bijbelse ramen
die de tijd slechten zal. Wolk is de Odyssee,
die telkens als we haar openslaan verandert
als de zee. De weerglans van je gezicht
is al anders in de spiegel en de dag
is een twijfelachtig labyrint.
Wij zijn die gaan. De welgevormde
wolk die oplost in het avondrood
is ons beeld. Onophoudelijk gaat
de roos over in een andere roos.
Je bent wolk, zee, vergetelheid.
Je bent ook wat je hebt verloren.

Jorge Luis Borges (1899 – 1986)
uit: De gezworenen, De Bezige Bij, Amsterdam, 1986
Vertaling Robert Lemm