Sommigen vertolken het als geen ander. Kiezen woorden, schetsen beelden, onthullen de ziel van een gebeurtenis op weergaloze wijze. Teun Klumpers is één van hun. Zijn bundel Het vijfde seizoen staat vol gedichten die op bijzonder wijze bijzondere momenten weerspiegelen.

Aan één van zijn gedichten moest ik vandaag denken. De aanleiding is het schrijven van een kort advies, een advies dat recht moet doen aan de diepgang van een onderliggend rapport van bijna veertig pagina’s. Zoals zo vaak is dat eerst een kwestie van worstelen. Worstelen met woorden, zoekend naar logicalijnen, werkend vanuit het perspectief van de toekomstige lezer.

Totdat opeens – vandaag na een uur of drie  – het licht doorbreekt en de woorden als vanzelf op het scherm lijken te verschijnen. De weg omhoog gevonden.

Natuurlijk, we zien dit natuurlijke patroon op vele fronten. Soms in een tijdsbestek van enkele minuten, soms van enkele maanden of meer. Het raakt altijd aan ontwikkeling. Het komt voor in coachings- trajecten, in de AEX-grafiek over de afgelopen zes maanden, in de actuele weersontwikkelingen (de weg omhoog werd donderdag gevonden), maar ook in een korte discussie vanmiddag.

En dus ook in het schrijfproces. Op zich was dat niets bijzonders. Maar toch ook wel, want het prille moment na de omslag kent een heerlijk gevoel dat bol staat van hoop en nieuwsgierigheid naar het vervolg.

Toen dacht ik aan Teun Klumpers en zijn gedicht.

Als na de regen
onverwacht
de wolken breken
stroomt de zon in vrije val
weer ongefilterd fel
op rimpelvelden in het water
schitterend in golven
tegenlicht
het zwart en wit daarin
een zwaluw dicht
langs opspattende vonken
scheert.

Voeten in het natte gras
staan druipend zware bomen
onbeweeglijk op te warmen
bij te komen
adem in
een dampsliert wacht
op wind.

Teun Klumpers
uit: Het vijfde seizoen
Uitgeverij Robert Weijdert