De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik het heb van horen zeggen. Of beter nog: van zien schrijven.
In de nieuwste PM, een blad ‘voor beslissers bij de overheid’, beschrijft Tristan van Rijn een driedaagse masterclass van de Tias Nimbas Business School. Een masterclass over leiderschap.

De kop van het artikel trekt mijn aandacht. ‘Sturing is een illusie’. Hoezo? Volgens Theo Camps, bestuursvoorzitter van Berenschot, ‘heeft een leider relativering nodig om de immer complexe organisatiestructuren aan te kunnen. Je moet leren functioneren in situaties die je niet de baas bent. Sturing is een illusie’.

Een verhaal van Offman schiet me te binnen. In één van zijn boeken vertelt hij een verhaal over zijn ervaringen tijdens een raftingtrip op de Coloradorivier. ‘Als ik als stuurman het contact met de stroom verloren had en naast de stroom terechtgekomen was, moest er bijgepaddeld worden om vooruit te komen. Dat betekende dat ik de bemanning aan het werk moest zetten om mijn ‘fout’ te herstellen. … Een goede leider was iemand die de stroom goed aanvoelde’.

Weergaloze leiders weten dat ook. Wie de stroom goed aanvoelt, drijft mee, stuurt hooguit zo nu en dan bij. Bovendien, in weergaloze organisaties is iedereen die de stroom goed aanvoelt een leider. De stroom goed aanvoelen betekent er inzien wat de omgeving van de organisatie vraagt, in welke behoefte zij kan voorzien, wat haar bestaansrecht is.

Hemingway heeft eens geschreven: ‘Drijven kan je in de hemel, sturen moet je in de hel’. Het lijkt me een weergaloos statement voor de volgende masterclass leiderschap aan de universiteit van Tilburg.

Lees meer over het Sturingsklimaat in Weergaloze Organisaties.