Weergaloos Werken

Ik ben verwikkeld in wat ik noem een ‘reflectieve worsteling’. Dat heeft te maken met de reorganisatie van het adviesbureau waar ik werk. Tot een paar dagen terug dacht ik dat mijn zoeken te maken had met mijn vraagtekens bij het nut van de operatie.

In het blad BinnenbeRijk las ik onlangs dat door de reorganisatie van het bureau waar ik werk  ‘de dienstverlening op het gebied van HRM nog slimmer wordt ingericht. … Mensen vinden elkaar sneller, kennis wordt eenvoudig gedeeld en ontwikkeld’. Ik geloof dat niet zo. De vorming van een nieuwe organisatie is in mijn optiek een verouderd antwoord op deze terechte wens. Maar dat is op zich niet het punt. Ik bezit een extra loyaliteitsgen en put veel energie uit de dagelijkse opdrachten en klantcontacten. Dat zal in de nieuwe situatie niet veranderen. Vanwaar dan mijn ongemakkelijk gevoel?

Afgelopen vrijdag was Humberto Tan te gast bij Pauw & Witteman. Hij zit aan tafel om te praten over de negen mannen die hem hebben geïnspireerd. Voordat het gesprek hierover gaat, komt Jerry Winkler aan het woord. Deze thuisloze man kwam tot de ontdekking dat hij de zoon is van een overleden miljonair. Alleen… zijn recht op (een deel van) de erfenis is vervallen. Tan gaat zich met het interview bemoeien en richt zich – in de 11e minuut van onderstaand fragment – tot de zaakwaarnemer van Winkler.

Er klinkt niet vaak applaus bij Pauw & Witteman. Nu wel. Dat komt omdat Tan, zoals Lenette Schuijt dat noemt, de zakelijkheid verbindt met de ziel. Tan begrijpt als meester in de rechten dondersgoed het probleem van de zaakwaarnemer. Niet voor niets spreekt hij genuanceerd over ‘niet alles geven maar een klein deel’. Ziel én zakelijkheid – daar pleit hij voor.

Het willen en kunnen verbinden van ziel én zakelijkheid is ook de kracht van het adviesbureau waar ik werk. En niet in de laatste plaats dankzij haar manager. Het gevoel dat te (kunnen) gaan verliezen, ligt aan de basis van mijn reflectieve worsteling. Besef ik nu.

Post a Comment