Weergaloos Werken

Angus Jenkinson, professor Integrated Marketing, verbonden aan de University van Bedfordshire  en founding father van Stepping Stones Consultancy, is één van mijn inspiratiebronnen. Zo zijn z’n tweets  het volgen zeker waard. Ze zijn normaliter uitermate kort, vaak alleen een link, maar dan wel naar een plek ergens op het web die meer dan de moeite van het bezoeken waard is.

Zo ook zijn meest recente tweet: http://icio.us/mdgrow.  Het leidde naar dit:

Het meest fascinerende vind ik het filmfragment dat Otto Scharmer laat zien en toelicht. Zijn boek – Theory U: Leading from the Future as It Emerges – gaat de komende weken dan ook mee in de reiskoffer.

In die reiskoffer zit nog een boek. Een boek dat ik ook al in de zomer van 2008 heb gelezen. Het is geschreven door Henri Bortoft en heeft als titel The Wholeness of Nature : Goethe’s Way Toward a Science. Bortoft beschrijft Goethe’s manier om wetenschappelijk onderzoek te verrichten, een manier die totaal verschilt van de toen en nu gangbare wijze.

De kern van de zienswijze van Goethe is dat het er niet omgaat om als onderzoeker afstand te nemen van het object om zo de algemene kenmerken en samenhangen te ontdekken. Het is juist zaak om je te verdiepen in de details van de delen en die zeer nauwkeurig en met een open mind te observeren. Uiteindelijk komt volgens Goethe dan uit  het fenomeen zelf naar voren hoe het geheel ‘verstaan’ kan worden, zonder tussenkomst van de door de mens geïntroduceerde meetbare eenheden.

Bortoft neemt geschreven teksten als voorbeeld. Door zich te verdiepen in de individuele zinnen, ontdekt de lezer vroeger of later de diepere betekenis van de tekst. Het is daarbij niet noodzakelijk om eerst alle zinnen van A tot Z te lezen, voordat de diepere betekenis zich kan openbaren. Het geheel kan ook aan de hand van een deel van de tekst al zichtbaar worden; en soms lezen we alles meerdere keren en ‘pakken’ we het geheel nog niet. Het ervaren van het geheel is dan ook een bijzonder proces.

Bij het zien van het filmfragment dat Scharmer toont, moest ik denken aan Goethe’s zienswijze.  De dirigent leunt niet achterover om het geheel te kunnen overzien en van daaruit de regie te kunnen voeren. Ook hij verdiept zich volledig in de delen – in dit geval het onderdeel ‘Placido Domingo’.  Zo ontvouwt de uitvoering zich tot ‘een geheel’, tot een gezamenlijke peak performance van zanger en orkest.

Hoe ik het boek van Bortoft twee jaar geleden op het spoor kwam?
Via Angus Jenkinson uiteraard.

Post a Comment