Weergaloos Werken

Het spel is weer begonnen. Afgelopen weekend is op de Nederlandse voetbalvelden de competitie gestart en ik heb begrepen dat we daarmee de eersten in Europa zijn. Nu moet ik zeggen dat ik het spel en de uitkomsten mondjesmaat volg. Desondanks viel mij in het dagblad Trouw van woensdag 5 augustus een klein berichtje op. Ook Nu.nl meldde het.

De kop van het artikeltje luidde ‘Wiedemeijer en Haverkort niet actief in de eredivisie’.  De KNVB heeft besloten beide scheidsrechters komend weekeinde geen wedstrijden op het hoogste niveau te laten fluiten omdat ze vorig weekeinde allebei in opspraak raakten. Allebei floten ze niet voor een strafschop, terwijl ze dat blijkbaar wel hadden moeten doen.

De boodschap is helder: je bent als scheidsrechter zo goed als je laatst gefloten wedstrijd. Daar is volgens mij niets mis mee, als je die ongeschreven regel maar kent en onder ogen ziet. De regel geldt vaak ook voor o.a. presentatoren, sporters, adviseurs, acteurs, advocaten – en in vele andere beroepen. Het zorgt er voor dat professionals blijven presteren naar beste kunnen.

Voor mij is de gehanteerde regel typerend voor herfstorganisaties. Kenmerkend voor deze organisaties is de altijd voortdurende strijd om het bestaan. Het bestaansrecht is nooit een zeker gegeven, altijd moet de toegevoegde waarde – van de organisatie of van de mensen die er in werken – weer waar worden gemaakt. Hier horen motto’s bij als ‘De wind eronder houden’ en ‘Loon naar werken krijgen’. Als het voor de wind gaat, is het een continue tijd van oogsten – een mooie tijd, die ongetwijfeld eens tot een einde komt.

Herfstorganisaties zijn niet zo goed in teamwork. Daarom was ik verrast door en gecharmeerd van een uitspraak van een KNVB-lid afgelopen maandag. Hij zei dat het toekennen van strafschoppen een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid is van het arbitraire viertal – dus naast de scheidsrechter ook de grensrechters en de vierde official.

Ik ben benieuwd of de zes andere betrokkenen komend weekeinde ook het hoogste voetbalniveau – al dan niet gedwongen – aan zich voorbij laten gaan.

Post a Comment